ฉันเดินตามรอยเท้า

อันรวดเร็วของพ่อ

โดยไม่หยุด ผ่านเข้าไป

ในป่าใหญ่ น่ากลัว ทึบ

แผ่ไปโดยไม่มีที่สิ้นสุด

มืดและกว้าง มีต้นไม้ใหญ่

เสมือนหอคอยที่เข้มแข็ง

พ่อจ๋า...ลูกหิวจะตายอยู่แล้วและเหนื่อยด้วย

ดูซิจ๊ะ..เลือดไหลออกมาจากเท้าทั้งสองที่บาดเจ็บของลูก

ลูกกลัวงู เสือ และหมาป่า

พ่อจ๋า...เราจะถึงจุดหมายปลายทางไหม?

ลูกเอ์ย... ในโลกนี้ไม่มีที่ไหนดอก ที่มีความรื่นรมย์

และความสบายสำหรับเจ้า

ทางของเรามิได้ปูด้วยดอกไม้สวยสวย

จงไปเถิด แม้ว่ามันจะเป็นสิ่งที่บีบคั้นหัวใจเจ้า

พ่อเห็นแล้วว่า หนามตำเนื้ออ่อนอ่อนของเจ้า

เลือดของเจ้า เปรียบดั่งทับทิมบนใบหญ้าใกล้น้ำ

น้ำตาของเจ้าที่ไหล ต้องพุ่มไม้สีเขียว

เปรียบดั่งเพชรบนมรกตที่แสดงความงามเต็มที่

เพื่อมนุษยชาติ... จงอย่าละความกล้า

เมื่อเผชิญกับความทุกข์... ให้อดทนและสุขุม

และจงมีความสุขที่ได้ยึดอุดมการณ์ที่มีค่า

ไปเถิด... ถ้าเจ้าต้องการเดินตามรอยเท้าพ่อ

๒๕๑๙

บทพระราชนิพนธ์

สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี